اعتراف میکنم کار کردن اشتباهه. سخته. خسته ام الان.بدجوری. کار و درس باهم نمیشه. اعتراف میکنم کار کردن شیرینه.خیلیم شیرینه. عسله عسل... اما سخته. واقعا نمیدونم خانومای شاغل چطور بچه داری میکنن.شوهر داری میکنن.کار میکنن.درس میخونن. واقعا نمیتونم درکشون کنم. واقعا سخته.خیلیم سخته. ادمو بعد یه مدت به روز مردگی میرسونه. من از اول تیر هر روز درحال خرید و پخت و پز بودم واقعا الان خسته شدم. اعتراف میکنم ارزومه هفته اینده یکشنبه بشه و راحت شم از این همه مسوولیت. حالا نصف کارهای منو مامان و داداش انجام میده. وای به روزی که خودم بخوام انجام بدم میمییییرم. میمییییرم. اما با این همه خستگی ارزومه پزشک باشم و شیفتی باشم.

از اواخر تیر ماه کلاس اشپزی و شیرینی پزی برگزار کردم تا امروز عصر. طوریکه این هفته اخر صبح و بعد از ظهر بودن.وجدانا خیلی اذیت شدم. بلافاصله بعد کلاسم با اون همه خستگی. با اون همه کوفتگی اعتنایی بهش نکردم و شروع کردم به تمیز کاری و واحد رو کامل تمیز کردم.مبلارو با داداشم بردم بالا. کمد هارو اوردم پایین... رو موکت ها لکه بر بردم تا تمیزز تر شه. کمدم رو از لباس و کتاب چیدم. تختم رو دوباره باز کردم. فرش پهن کردم و جارو و اینجور کارا..... و بعدش رفتم حموم و الان رو تخت ولو شدم از بس خسته ام. راستی برای فردا هم برنامه حجمی ساعتی نوشتم تا بخونم. فردا کلاس فیزیک هم دارم. به امید خدا عالی شروع میکنم و عالی تر و پر انرژی تر هم خواهم بود. کاش همیشه یادمون بمونه و قدر داشته هامون رو بدونیم. به طور غیر قابل باور دلم به تختم تنگ شده بود. کاش بدونیم داشته هامون چقدر خوبن و قدرشو نمیدونیم. بقول پرواز:الهیی بخواییین و بشه. امین ادامه مطلب